De hoge aantallen ontbindingen van arbeidsrelaties worden voor bijna 90 procent veroorzaakt door de zogeheten schriftelijke proforma-procedure, waarbij de rechter de partijen niet oproept voor een mondelinge behandeling Daarbij hebben werkgever en werknemer tevoren overeenstemming bereikt over de vertrekdatum, grond van het ontslag en de schadevergoeding.

De rechter toetst deze ontslagen niet inhoudelijk en daarom is de suggestie dat de rechter in al die gevallen de werknemer het nakijken geeft onjuist.

Hoewel sinds oktober 2006 deze proforma-procedure vanuit de optiek van toekenning van een WW-uitkering niet meer noodzakelijk is, is deze procedure in de praktijk om meer dan een goede reden niet geheel afgeschaft. Wel laten de cijfers een forse daling zien van wel 40 procent.

Het artikel gaat voorbij aan het praktijkgegeven dat kansarme ontslagen de werkgevers worden ontraden. Veel impulsieve ontslagen op staande voet, ontslag door veelvuldig of langdurig ziekteverzuim en een foute personeelsselectie bij inkrimping komen niet verder dan de gesprekskamer bij de arbeidsrechtjurist c.q. advocaat. Door deze voorselectie blijkt inderdaad het percentage van toegekende ontslagen relatief hoog.

Dat het belang van de onderneming van groot gewicht is bij de toetsing van ontslagen vloeit voort uit het feit dat in ons rechtsstelsel de vrijheid van ondernemen een belangrijk uitgangspunt is. Het CWI en de rechter zitten niet op de stoel van de ondernemer. De suggestie evenwel dat de ondernemer vrij spel heeft elke werknemer op wat voor grond ook kwijt te raken, is ver bezijden de waarheid.

De werknemer die volgens het CWI terecht zijn baan is kwijtgeraakt, kan daarna bij de rechter een juridische procedure starten tegen zijn werkgever voor een ontslagvergoeding. Die juridische procedure is zeker niet kansloos, waardoor het beeld dat de werknemer het nakijken heeft in het ontslagrecht nog meer wordt gecorrigeerd.